ORTOPEDIA

1) Staw barkowy

Staw barkowy jest stawem o największym zakresie ruchu. Jest to możliwe dzięki specyficznej budowie anatomicznej. Bark posiada bardzo małą panewkę w stosunku do głowy kości ramiennej co umożliwia uzyskanie dużego zakresu ruchu. Duża dysproporcja w wielkości panewki i głowy kości ramiennej powoduje, że za stabilność stawu są odpowiedzialne torebka stawowa, więzadła i mięśnie otaczające bark. Uszkodzenie choć jednej z wymienionych tkanek miękkich otaczających staw barkowy prowadzi do essay writing sigmaessays com essays online essay writing writing papers essay typer com sigmaessays com upośledzenia jego funkcji. Dzięki rozwojowi technik artroskopowych mamy aktualnie możliwość leczenia uszkodzonych więzadeł i ścięgien mięśni odpowiedzialnych za stabilność i prawidłową funkcję barku.

Artroskopia stawu barkowego

Zabieg artroskopii polega na wziernikowaniu stawu przy pomocy specjalnej kamery, którą wprowadzamy poprzez mały otwór. Jest to zabieg małoinwazyjny. Początkowo był wykorzystywany w celach diagnostycznych. Aktualnie przy pomocy tej techniki możemy wykonywać skomplikowane operacje rekonstrukcyjne wewnątrz stawu.

Co możemy leczyć przy pomocy techniki artroskopowej w stawie barkowym:
– niestabilność stawu ramiennego (nawrotowe zwichnięcie),
– konflikt podbarkowy (najczęstsza przyczyna dolegliwości bólowych),
– uszkodzenia ścięgien pierścienia rotatorów,
– uszkodzenia ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia,
– zmiany zwyrodnieniowe stawu obojczykowo-barkowego.
W przypadku rekonstrukcji uszkodzonych ścięgien stosujemy specjalne implanty z nićmi, którymi ponownie łączymy oderwane ścięgna z kością.

Kolano:

Nasi ortopedzi to lekarze z bardzo dużym doświadczeniem w leczeniu urazów kolana. Na co dzień stawiają na nogi wielu sportowców, między innymi piłkarzy nożnych i ręcznych, którym zależy na szybkim i bezpiecznym powrocie na boisko. Ich wiedza i nowoczesne metody leczenia służą wszystkim pacjentom.

 

2) Staw kolanowy

Staw kolanowy jest największym stawem ustroju ludzkiego, ale także najczęściej ulegającym urazom i najbardziej podatnym na występowanie różnych patologii. Naszym celem jest szybkie i skuteczne usunięcie bólu i przywrócenie sprawności. W oparciu o diagnozę lekarza ortopedy stosowane jest leczenie

Operacyjnie – zabiegi artroskopowe,

Artroskopia stawu kolanowego

Zabieg artroskopii polega na endoskopowym oglądaniu wnętrza stawu przy pomocy specjalnej kamery, która jest wprowadzana przez niewielkie cięcie skórne. Jest to zabieg małoinwazyjny, początkowo please edit my paper essaywritingservicehelp co uk edit my english paper is having your friend proofread my paper against rutgers policy wykorzystywany jako narzędzie diagnostyczne, a obecnie jako „złoty standard” w leczeniu większości patologii stawu kolanowego, w tym w skomplikowanych procedurach rekonstrukcyjnych struktur wewnątrzstawowych.

 

Zabiegi artroskopowe charakteryzują się:

  1. krótkim pobytem w szpitalu,
  2. małą liczbą powikłań,
  3. jak najkrótszym okresem rehabilitacji,
  4. szybkim powrotem chorego do pełnej sprawności.

 

Przy pomocy techniki artroskopowej leczymy następujące patologie stawu kolanowego:

  1. uszkodzenia łąkotek (szycie, meniscektomia czyli usunięcie uszkodzonego fragmentu, przeszczep, rekonstrukcja).
  2. uszkodzenia więzadeł (rekonstrukcja)
  3. uszkodzenia chrząstki (wyrównanie chrząstki, mikrozłamania, przeszczepy)
  4. niestabilność rzepki (szycie troczków, uwolnienia rzepki, rekonstrukcja troczków).
  5. schorzenia błony maziowej (synowektomia – usunięcie przerośniętej błony maziowej, usunięcie przerośniętych fałdów maziowych, usunięcie zrostów)
  6. infekcje stawu kolanowego.

 

3) Halluxy

Co to są halluxy?

Halluxy – czyli paluchy koślawe – nazwa pochodzi z tłumaczenia łacińskiego hallux valgus – paluch koślawy. Paluch koślawy to nabyte bądź wrodzone zniekształcenie w obrębie stopy polegające na koślawym ustawieniu palucha oraz szpotawym ustawieniu I kości śródstopia, któremu zwykle towarzyszy płasko-kośkawe ustawienie stopy. Wielkość kąta pomiędzy osią długą palucha a osią I kości śródstopia przekracza 20 stopni. Skutkiem tego jest wystawanie po stronie przyśrodkowej stopy, głowy I kości śródstopia.
Przyczyny i dolegliwości: u ponad 60 % chorych występują uwarunkowania genetyczne – halluxy występują rodzinnie. Halluxy mogą powodować również czynniki zewnętrzne: przykurcz ścięgna Achllesa lub mięśnia brzuchatego łydki, płaskostopie, noszenie ciasnego obuwia. Wysoki obcas powoduje dodatkowo przeciążenie przedniej części stopy, czego skutkiem może być poszerzenie przodostopia i obniżenie poprzecznego łuku stopy, natomiast spiczasty kształt butów zwiększa ucisk na paluch – potęguje to deformacje i ból. Szczególnie predysponują do powstania paluchów koślawych buty o wąskim czubie i wysokim obcasie oraz noszenie zbyt ciasnego obuwia.
Coraz bardziej przekonuje teoria wieloczynnikowej etiologii gdzie podkreśla się współdziałanie takich czynników jak dziedziczność, kształt stopy, płaskostopie, nieprawidłowe obuwie, nadwaga itp.
Przy nieleczonych halluxach dolegliwości bólowe mogą być tak duże, że utrudniają chodzenie, chorzy często skarżą się, że tylko bardzo szerokie i miękkie buty umożliwiają im chodzenie.

Objawy

Chorzy zgłaszają się zwykle po wielu miesiącach od wystąpienia dolegliwości. Najczęstsze dolegliwości: koślawe ustawienie palucha i konflikt pomiędzy I a II palcem stopy; poszerzenie stopy, trudności w dobraniu obuwia; bóle przy chodzeniu; stan zapalny, zaczerwienienie, bolesność, wokół głowy I kości śródstopia, czasem obrzęk kaletki, zapalenie kaletki a nawet wyropienie kaletki; ból i pieczenie od spodu stopy pod głowami kości śródstopia (szczególne II i III). Występują także bolesne modzele na podeszwie stopy; młoteczkowate zagięcie palców II-IV; nadwichnięcia palców II- IV na grzbietową stronę stopy; trudności przy chodzeniu i przy doborze obuwia; wydolność chodu zmniejsza się stopniowo

Jak leczyć?

Sposoby leczenia halluxów zależą od rodzaju i stopnia deformacji stopy.
Zapobieganie paluchom koślawym polega na noszeniu odpowiedniego obuwia. W razie wystąpienia stanu zapalnego kaletki maziowej należy stosować różnego rodzaju ochronę (poduszeczki, kółka ochronne).
W momencie zauważenia pierwszych objawów pomocne mogą okazać się różnego rodzaju aparaty korygujące, a także ćwiczenia wsparte fizykoterapią, obniżenie masy ciała, wysiłek fizyczny, zmiana obuwia oraz rehabilitacja mogą dać dobre rezultaty leczenia. W zaawansowanych zmianach proponuje się leczenie operacyjne, po którym konieczne jest noszenie nowego obuwia.

Plastyka tkanek miękkich jest podstawowym zabiegiem wykonywanym u pacjentów cierpiących na paluchy koślawe. Zabieg wykonywany jest u chorych z początkowymi zmianami i prawidłowym kątem pomiędzy I a II kością śródstopia. Nowoczesne sposoby leczenia operacyjnego np. osteotomia I kości śródstopia typu SCARF pozwalają na dużą korekcję wady a jednocześnie stabilne zespolenie przeciętej kości czyli bezgipsowe postępowanie pooperacyjne. Poza znacznie większym komfortem dla chorego bardzo istotne jest ograniczenie ryzyka powikłań wynikających z unieruchomienia. Przed leczeniem operacyjnym wymagane jest szczepienie przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, ze względu na bezpieczeństwo operowanego oraz personelu.

 

4) Uwolnienie kanału cieśni nadgarstka

ZESPÓŁ CIEŚNI NADGARSTKA
Zespoły uciskowe kończyn górnych (neuropatie uciskowe) są jednostkami chorobowymi spowodowanymi uciskiem nerwu pośrodkowego lub łokciowego na kończynie górnej. Najczęstszą neuropatią uciskową u człowieka jest zespół cieśni kanału nadgarstka.
Choroba występuje najczęściej pomiędzy 40 a 60 rokiem życia, aczkolwiek coraz częściej zdarzają się osoby młodsze, korzystające zawodowo z klawiatury komputera. Osoby u których rozpoznano ucisk jednego nerwu mają szansę na wystąpienie w różnym okresie ucisku drugiego nerwu, albo też tego samego na innym poziomie.

Objawy

Charakterystyczne objawy to zaburzenia czucia, mrowienia, drętwienia i bóle palców, ręki, okolicy nadgarstka z promieniowaniem do przedramienia, łokcia, czy nawet barku, z pogorszeniem sprawności ręki, z bólami czy drętwieniami nocnymi, z wypadaniem przedmiotów z ręki.

Rozpoznanie

Rozpoznanie stawia się na podstawie dolegliwości zgłaszanych przez pacjenta, badania kończyny górnej i dodatkowego badania EMG, czasem pomocniczo wykonuje się również USG, jednakże złotym standardem światowym jest EMG, które pozwala postawić rozpoznanie, określić lokalizację ucisku, a także stopień uszkodzenia nerwu, co jest istotne, przy prognozowaniu poprawy po leczeniu.

Leczenie

Jedynym rozsądnym i skutecznym leczeniem jest leczenie operacyjne. Jedynie w początkowym okresie rozwoju choroby dopuszcza się leczenie rehabilitacją, w późniejszym stadium ani rehabilitacja, ani też próby leczenia iniekcjami sterydowymi nie są w stanie zapewnić wyleczenia a opóźniają leczenie operacyjne, co skutkuje dalszym rozwojem choroby i uszkodzeniem nerwu.
W przypadku każdej neuropatii uciskowej nerwu kończyny górnej zabieg wykonuje się w znieczuleniu przewodowym (znieczulenie całej kończyny górnej, trwającym około 1,5 – 3 godzin), z wykorzystaniem niedokrwienia, tzn. wyciska się krew z kończyny zakładając na ramieniu opaskę uciskową (mankiet jak do mierzenia ciśnienia krwi). Następnego dnia po zabiegu zalecana jest wizyta kontrolna, zmiana opatrunku i usunięcie dreniku, zdjęcie szwów i unieruchomienia ma miejsce przy kolejnej wizycie najczęściej około 10 doby. Zaleca się oszczędzanie operowanej kończyny, powstrzymanie się od ciężkiej pracy fizycznej przez okres co najmniej miesiąca od zabiegu.

Efekty leczenia

Bezpośrednio po zabiegu (już w pierwszej dobie) na ogół ustępują dolegliwości bólowe i bóle nocne, możliwy jest w zerowej dobie różnego stopnia dyskomfort wynikający z cięcia skórnego o różnym stopniu nasilenia, świetnie kontrolowany przy użyciu zwykłych leków przeciwbólowych typu paracetamol (apap, panadol). Poprawa czucia, ustępowanie drętwień, mrowień, poprawa funkcji ręki jest procesem powolnym trwającym nawet parę miesięcy. Wyniki zależą od stopnia zaawansowania choroby w chwili leczenia, im nerw bardziej uszkodzony tym mniejsza szansa na pełne wyleczenie.

 

5) Usunięcie ganglionu

Ganglion to jeden z najczęstszych łagodnych guzów ręki pojawiający się w sąsiedztwie stawów i ścięgien u osób w różnym wieku. Zmiana ta ma postać dobrze odgraniczonego guza wypełnionego treścią płynną lub śluzową.

Najbardziej typową lokalizacją ganglionów jest grzbietowa powierzchnia nadgarstka choć może także pojawić się w innej części ręki jak dłoniowa powierzchnia nadgarstka, podstawa palca czy dystalna część palca. Guz ten może okresowo zmieniać swoją wielkość a nawet zniknąć całkowicie..

Dokładna przyczyna powstawania ganglionów nie jest poznana aczkowiek wiadomo, że do jego powstania predysponują mikrourazy ręki powodujące uszkodzenia ścięgien i torebek stawowych.

Niebolesne, nie upośledzające funkcji ręki gangliony mogą być obserwowane w oczekiwaniu na samoistną inwolucję.

Zmiany bolesne, upośledzające funkcję ręki stanowią wskazanie do interwencji.

W leczeniu ganglionów stosuje się różne metody od prostego nakłucia i ewakuacji treści płynnej po usunięcie chirurgiczne.

Nakłucie ganglionu daje szybki efekt lecz charakteryzuje się dużym odsetkiem nawrotów. Chirurgiczne wycięcie samej zmiany wraz z jej szypułą oraz zmienionym chorobowo fragmentem torebki stawowej lub pochewki ścięgna stanowi najbardziej radykalny sposób leczenia. Przy zastosowaniu tej metody odsetek trwałych wyleczeń jest największy, a nawroty zdarzają się sporadycznie.

Operacja chirurgicznego usunięcia ganglionu przeprowadzana jest w znieczuleniu miejscowym. Pacjent opuszcza klinikę w dniu zabiegu.

W okresie pooperacyjnym konieczne jest czasowe unieruchomienie i elewacja operowanej kończyny do zagojenia ran (najczęściej 10-14dni). Po tym okresie wskazane jest podjęcie rehabilitacji celem usprawnienia ręki.

Powrót do normalnej aktywności fizycznej ręki następuje po 4-6 tygodniach od operacji i uzależniony jest od rodzaju wykonywanej pracy. W tym okresie ręka powinna być oszczędzana i utrzymana w elewacji.